Na de bevrijding werd de verenigingsdraad weer gauw opgepakt al keerden niet alle leden terug. Dol van Duin werd de nieuwe voorzitter en Leo Boon secretaris. Al vrij gauw, ongeveer medio 1945 ging de club verhuizen. Ditmaal naar de gymnastiekzaal van de "Willibrordus" jongens-MULO aan de Kees Delfsweg. (ca. 1985 gesloopt en thans woongebied). De tafel van de inmiddels opgeheven Jozefgezellen werd uit het KSA gebouw meegenomen maar werd in juli 1947 weer vriendelijk teruggevraagd door de Katholieke Jeugdbeweging die de rechten van de Jozefgezellen overgenomen had.

Opeenvolgend dienden zich ook nieuwe leden aan zoals Miep van Duin, de jongste telg van de familie, Gerard Kleijne (hij zou voor Rapidity van grote betekenis worden), Nico Buntsma (trouwde later met Annie van Duin ) Jeane Zwart en Jan Leeuw. Met de komst van Theo Schuijt, Corry's jongere broer, kwam weer een persoon in de vereniging wiens naam in de loop van de jaren onverbrekelijk met die van Rapidity verbonden zou worden. Door het ontbreken van gegevens en ledenlijsten uit die tijd is het niet na te gaan wie en vanaf wanneer wie toen allemaal lid waren. Per 1 oktober 1946 meldde "Rapidity" zich aan als lid bij de Nederlandse Tafeltennis Bond (NTTB). Deze aanmelding werd door het Bondsbureau in fraaie stijl bevestigd: "Wij heeten Uw vereeniging hartelijk welkom in Bondsverband en spreken de wensch uit, dat onze samenwerking steeds van de meest aangename aard moge zijn. Uw vereeniging in ons, Bondsleven veel succes toewenschend....". De club werd ingedeeld in de afdeling Haarlem; het entreegeld bedroeg f 2,50; de Bondscontributie f 4,-- "voor elk lid Uwer Vereeniging".

In die tijd waren tafeltennisballetjes nog schaars wat bleek uit de aanbieding: "dat bij het secretariaat van de afdeling vier Franse balletjes opgehaald konden worden tegen de prijs van 30 cent per bal". Het gebeurde toen wel dat wedstrijden niet doorgingen omdat de ontvangende vereniging geen balletjes meer had. Of dit bij Rapidity ook wel voorgevallen is is niet bekend. Een andere aanbieding van de afdeling Haarlem betrof: "een beperkt aantal, van bevriende zijde ter beschikking gestelde witte tennisschoenen van prima kwaliteit. Prijs per paar ongeveer f 4,- tot f 4,50. Gewenst aantal en maten omgaand opgeven". Eind 1946 sloot "Rapidity" zich aan bij de sportfederatie DEM. Er wordt weleens gezegd dat "Rapidity" uit DEM is voortgekomen doch dit bleek niet juist te zijn. Er waren wel leden die bij DEM voetbalden of aan atletiek deden maar dat stond er los van. De aansluiting bij die federatie gebeurde met behoud van eigen naam en een eigen bestuur, derhalve volkomen onafhankelijk. Voor een fusie waarbij "Rapidity" de tafeltennistak van DEM zou worden voelde men niets. Het aangesloten zijn bij deze federatie had vermoedelijk ook niet veel om het lijf gezien de aantekening dat (1954) aan de Raad van Bestuur DEM een vrijwillige bijdrage van f 10,-- gedaan werd als "tegemoetkoming in de kosten die door de federatie voor de tafeltennisafdeling gemaakte
worden"! Al was tien gulden in die tijd natuurlijk meer dan nu.

Het damesteam met Corry Schuijt, Annie Burger en Thea v.d. Molen werd in de 3e-klasse ingedeeld. Voor aanvang van de kompetitie had voorzitter Dol nog verzocht het eerste team in de 1e-klasse ingedeeld te krijgen wat echter niet gelukte. "Het enige wat ik u aan kan raden is; wordt kampioen en het volgende seizoen is de zaak OK", was het afwijzende antwoord van competitieleider van Strien. En dat knoopten de mannen in hun oren. Hun tegenstanders: Hotac, TOG 5 (in die tijd een grote Haarlemse vereniging), GTTC, Heemstede 3, Oranje Zwart 2 en S.W.I.V.U. (?), werden allen op fikse nederlagen getrakteerd en het kampioenschap binnen gehaald. Dol van Duin verloor slechts een partij. Ook de beslissingswedstrijd voor het algemeen kampioenschap van de 2e-klas tegen TOG-4, in Haarlem (school aan de Botermarkt) werd overtuigend gewonnen. Dat het optreden van "Rapidity" indruk had gemaakt werd in het afdelingsjaarverslag nog eens onderschreven: "Keurig Rapidity, ga zo voort en ik weet zeker dat jullie een waardige eerste klasser zult zijn: Tot de andere eerste klassers zou ik alleen dit willen zeggen: denk aan Rapidity". De heren van het tweede deden ook van zich spreken en hielden hun tegenstanders ver achter zich. Negen overwinningen en een gelijkspel betekenden ook voor hen het kampioenschap. Gerard Kleijne was hier met slechts een nederlaag de sterkste van zijn groep; Ferry volgde als tweede. In de daarop volgende drie promotiewedstrijden was men echter minder succesvol.
 
De dames deden het minder goed en eindigde op de laatste plaats. Van dit onervaren ploegje kon alleen Corry Schuijt meekomen. Successievelijk ging "Rapidity" steeds meer naam maken in de regio Haarlem. In Dol van Duin, Leo Boon, Gerard Kleijne en Corry Schuijt had de club spelers in huis die de club hierin duidelijk voor gingen. Corry Schuijt zou in haar lange actieve, loopbaan ook nationaal doorbreken en tot de top van Nederland gaan behoren. Eenmaal slaagden de heren in deze beginperiode er in kampioen van de afdeling te worden. De promotiewedstrijd voor een plaats in de landelijke overgangsklasse tegen K.K.K. uit Amsterdam werd echter verloren. In oktober 1947 organiseerde Rapidity zijn eerste eigen toernooi. Na veel heen en weer geschrijf werd van het hoofdbestuur en de afdeling Haarlem toestemming gekregen voor een B-toernooi waaraan met dispensatie ook spelers uit de afdelingen Amsterdam en NHNK mochten meedoen. Dit toernooi werd in het veilinggebouw aan de Breestraat gehouden. Tot de deelnemers behoorden ook de nationale coryfeeën Cor du Buy en Will van Zoelen.