Voor het eerst in de geschiedenis van "Rapidity" slaagde in 1958 het eerste herenteam er in te promoveren naar de landelijke overgangsklasse. Deze prestatie kwam op rekening van Henk Eijking en zijn jeugdige teamgenoten Fons Winder en Theo Keet. Het debuut leverde niet die successen op die gehoopt werden maar uiteindelijk was de achtste plaats in een groep van twaalf ruim voldoende voor handhaving. Het verblijf in de landelijke kompetitie duurde vier seizoenen waarin niet steeds in dezelfde samenstelling gespeeld werd. Militaire dienst en privé omstandigheden waren hier debet aan. Afwisselend maakten Fons en Bernard Winder, Theo Keet, Henk Geldermans en Henk Eijking deel uit van het team. Voorjaar 1962 viel het doek en werd terugkeer naar de afdelingscompetitie een feit. Voor Henk Eijking betekende 1962 ook, en nu definitief, het einde van zijn actieve tafeltenniscarriere. Hij verruilde zijn batje voor studieboeken.

Vanaf het seizoen '67/'68 werd de vereniging en het eerste team versterkt door de komst van Ton v.d.Helm, voormalig hoofdklassespeler van het Leidse "Scylla". Dit leverde al direct het kampioenschap van de afdeling op en, na het spelen van promotiewedstrijden, de begeerde terugkeer in de overgangsklasse. Het verblijf in de landelijke kompetitie zou zich ditmaal over een langere reeks van jaren gaan uitstrekken onder diverse klassenbenamingen die in de loop van de tijd door de bond nogal eens gewijzigd werden. Ook de bezetting van het team onderging regelmatig veranderingen door het komen en gaan van spelers. Daarbij werd het (verplicht) spelen op zaterdag voor velen een te grote belasting waardoor zij na korte of lange tijd afhaakten. Maar nagenoeg altijd maakte Ton v.d.Helm als vaste kracht deel uit van het team. Hij was de motor en onbetwist de sterkste speler wat hij trouwens ook bewees door meerdere malen het clubkampioenschap op zijn naam te schrijven en in 1971 ook het kampioenschap van de afdeling "Kennemerland".

Problemen gaf het 'landelijk' spelen dus wel. Al na twee seizoenen stopte midden in de kompetitie een 'basisspeler' wegens zijn teleurstellende resultaten en moest het seizoen met invallers (o.a. Co Wittebrood, Bernard Winder, Frans Schram) afgemaakt werden. Eenmaal stonden Ton en Fans alleen achter de tafel; bij AMVJ om daar zelfs nog met 4-6 te winnen.
Naar aanleiding van deze onbevredigende gang van zaken gelukte het van de vereniging Bloemendaal (uit de overgangsklasse gedegradeerd) de medewerking te krijgen om hun spelers Ruud Hart en Rienk Arnoldus, als gastspeler voor Rapidity te laten uitkomen. Het verblijf in de overgangsklasse was hiermede weer voor enige seizoenen veilig gesteld.

Het meespelen van Ruud Hart was van korte duur. Zijn plaats werd al gauw ingenomen door Gerrit Eveleens (1970 lid geworden) wat beslist geen verzwakking bleek te zijn. Ook deze ervaren speler zette zich met zijn niet geringe capaciteiten gedurende een flink aantal seizoenen voor het team in. In het seizoen '71/'72 kreeg ook het 2e-team (Bernard Winder, Co Wittebrood, Frans Schram, Siegfried Michelfelder) een plaats in de overgangsklasse toebedeelt tengevolge van een nieuwe kompetitie opbouw. Beide teams gingen spelen in de pas ingestelde 'doordeweekse' kompetitie die mede het gevolg was van een door Rapidity gehouden enquête bij de 'landelijke' verenigingen en een voorstel aan het Hoofdbestuur. Het verblijf van het tweede team was echter van korte duur.

In de loop van de tijd werd de 'hertenkop' ook versterkt door de komst van spelers uit andere verenigingen naar "Rapidity" zoals die van Wim Hartog en Peter Hoogewerf (VTC) en Ruud Blokhuizen (DSB). En met de naar de senioren overgekomen 'eigen kweek' Andre Nagel, Paul Pallesen en Jos Schaaper (zij hadden enige seizoenen bij de landelijke jeugd gespeeld) was voldoende aanvulling gekomen. Zodoende dat in 1975 zelfs twee teams gelijktijdig in de overgangsklasse uitkwamen wat nog niet eerder voorgekomen was. Het eerste team met Ton v.d.Helm, Wim Hartog en Peter Hoogewerf; het tweede team met Gerrit Eveleens (op eigen verzoek), Frans Schram en Andre Nagel. Maar ook dit was slechts van korte duur en moest men weer gauw genoegen nemen met een lagere positie. Tweemaal veroverde het topteam zich een plaats in de,promotiehoofdklasse' en ook eenmaal was men zelfs dicht bij een promotie naar de 'hoofdklasse'. Gelijk geëindigd met AMVJ-2 werd in Volendam een beslissingswedstrijd gespeeld. Deze ging na een gelijkspel op gametelling verloren. Ook dreigde het team eens de dupe te worden van 'vuil spel' doordat een team, al kampioen geworden, in de laatste wedstrijd de punten weggaf aan een mede degradatie kandidaat. De hoofdcompetitieleider had dit kennelijk ook gemerkt en maakte de degradatie ongedaan door een z.g. keuzepromotie.

De laatste jaren uit de periode 'zeventig' pendelde het eerste team tussen overgangs- en promotie-overgangsklasse, de laagste 'landelijke' klasse. Gerrit Eveleens was al successievelijk begonnen met het 'afbouwen' van zijn actieve tafeltennis-loopbaan
; anderen waren inmiddels vertrokken (Wim Hartog, Andre Nagel) of waren in lagere teams gaan spelen.En ook Ton v.d.Helm ging het wat rustiger aan doen. Frans Schram, Ruud Blokhuizen en Jan Rumping kregen de taak op de schouders de kleuren van het eerste te gaan verdedigen. Na elf jaar kon ook dit verjongde team het niet meer bolwerken en daalde men eind 1979 weer af naar de afdeling.

De drie daarop volgende jaren werd met de regelmaat van een klok weer tussen de afdelings- en landelijke kompetitie (5e-Divisie) gependeld. Ben Plooy (Doko) ging de plaats van de naar TYB8 vertrokken Ruud Blokhuizen innemen. In 1983 kwam de definitieve terugkeer in de afdelings eerste klasse waar het team ook op de dag van vandaag verblijft. Of de huidige bezetting met Frans Schram, Jan Rumping en Henry Sweeren gezien hun leeftijd nog landelijke aspiraties koesteren of dat dit het streven zal worden voor de aankomende jeugd: de toekomst zal het uitwijzen. Met de huidige grote- en bloeiende jeugdafdeling, waarvan twee teams in de landelijke jeugdcompetitie uitkomen, en talentvolle jonge senioren zal dit toch eens mogelijk kunnen zijn. Ook de dames (Geesje Zuiderwijk, Marian Tolsma, Jeeny Beers) besloten in 1972, na weer een afdelingskampioenschap behaald te hebben, 'landelijk' te gaan spelen. In de 'dames-hoofdklasse' worden verre reizen gemaakt tot diep in Brabant. Na een jaar keerde het team weer terug naar de afdelingscompetitie.

In de loop van de daarop volgende jaren kwamen ook bij de dames diverse wijzigingen in de teamsamenstelling. Marian Tolsma verhuisde naar Ommen; Corry Schuijt was diverse seizoenen, zij het onregelmatig, weer van de partij en ook Carry v.d.Helm en Marion van keule (overgekomen van Heemskerk) gingen enige tijd deel uitmaken van het team. Geesje Zuiderwijk bleef nagenoeg doorlopend de vaste kracht in het team. Slechts een seizoen mistte zij door 'gezinsomstandigheden'.In 1975 keerden de dames weer terug in de landelijke kompetitie; ditmaal in de nieuw ingestelde promotie-overgangsklasse maar ook hier bleek het verschil nog te groot. Men bleef echter wel 'landelijk' spelen en in de daarop volgende kompetitie bereikten Geesje en de twee Corry's een knappe tweede plaats. In 1976 stopte Corry Schuijt met competitiespelen en kon voor het seizoen '76/'77 geen damesteam meer samengesteld worden. Een diepte punt in het damestafeltennis van de vereniging. Na de komst van An Verhagen (ex.Doko) en Irmgard Zuiderwijk kon het jaar daarop weer een team gevormd worden dat in de afdelings 3e-klasse opnieuw moest beginnen doch binnen korte tijd weer opklom naar de inmiddels omgedoopte 'districts-kompetitie'. Hier zouden de dames nog enige tijd in actie komen. Eind voorjaar 1983 besloot Geesje, na twintig jaar het eerste team mede te hebben gedragen, met de wedstrijdsport te stoppen. Ook Carry zette een punt achter haar carrière bij Rapidity (later ging zij nog enige jaren door bij Prowano in Haarlem) en ook An en Irmgard hielden het voor gezien. De wacht werd overgenomen door Marry de Goed-v.Bastelaar, Bernadette Zuiderwijk, Christien Zonneveld-Zuiderwijk en Jacqueline Sabelis. Dit team is ook thans nog het vaste team dat alweer enige jaren in de hoogste klasse van de afdeling met goede klasseringen meedraait. Een kampioenschap heeft er nog niet ingezeten; of dit ooit komt zal de toekomst moeten`uitwijzen.