Het verlangen naar een eigen clubaccommodatie heeft als een rode draad door het verenigingsleven van de laatste twintig jaren gelopen. Het begon feitelijk eind 1969 toen Joop Zuiderwijk, sinds enige maanden de nieuwe voorzitter, in het clubblad als nieuwjaarswens de losse opmerking plaatste "hoe mooi het zou zijn als de club er eens in zou slagen een eigen accommodatie te verkrijgen. Een home waar de vereniging eigen baas en zichzelf zou kunnen zijn. Iets anders dan zo’n gehuurde gymzaal waar niets mag en waar je iedere keer na de wedstrijden de tafels moet opruimen". Maar waar haal je een dergelijke ruimte vandaan'?"
Dat deze kreet een gevolg zou hebben had niemand verwacht. De oproep werd opgepikt door Finus Blok, eigenaar van "Promenade" aan de Meerstraat en sinds kort lid.

Aan de Meerstraat runde Finus Blok ook de bar "De Zeven Balken" (later "Les Routes Bar") gevestigd in een voormalig pakhuis op de plaats waar thans "Wastora" is. Dit pakhuis had een grote ongebruikte zolder waar Blok geen plannen mee had. En deze zolder bood hij de vereniging als speelruimte aan. Huur hoefde niet betaald te worden; "Rapidity" moest wel zelf voor het geschikt maken van de ruimte zorgen. Wat er gedaan moest worden was niet gering. Een kale, vervuilde ruimte waarvan het pleisterwerk van de muren totaal verrot was. Maar wel een ruimte die mogelijkheden bood er een echt clubhuis van te maken; ongeveer achtentwintig bij zeven meter. Het plan werd aan de leden voorgelegd en nadat ook zij de situatie hadden bekeken werd besloten met Blok in zee te gaan.

In de loop van januari 1970 werd met het karwei begonnen. Bij Hoogovens kon destijds nogal wat 'geritseld' worden en met de werkcontacten die de voorzitter toen nog had met de timmerwerkplaats van dat bedrijf, waren de verwachtingen hoog gespannen. En niet ten onrechte. Menige vracht 'gebruikte en overtollige materialen' passeerde de poort en werd op "de Meer" gedropt. Het grootste gedeelte van de klus was met de zomer geklaard. De wanden betimmert, plafond aangebracht en verlichting aangelegd en de vloer van een extra laag plaatmateriaal voorzien. En alles fris en kleurig opgeschilderd. De kleedkamers worden na de zomer afgemaakt. Volgens afspraak liet Finus Blok een bar bouwen en richtte hij de zitruimte in. Zijn klusjesman "Boffie", waarvoor op de boven liggende verdieping woonruimte gemaakt was, ging het beheer over de bar voeren.

Hoewel nog niet alles gereed was werd besloten in september te gaan verhuizen van het Pius-X college naar de Meerstraat. Zodoende kon de najaarscompetitie al in de nieuwe speelzaal begonnen worden. En ook op de vrije speelavonden werd druk gebruik gemaakt van de vijf beschikbare tafels. De officiële opening werd bepaald op 13 december, de dag waarop ook het dertigjarige bestaan van de vereniging gevierd zou worden. Burgemeester Bruinsma werd gevraagd de officiële opening te verrichten. Enige weken hiervoor werd door een inspecteur van de brandweer uit Haarlem met een ambtenaar van de gemeente Beverwijk controle gehouden op de vereiste brandpreventie maatregelen. Op een enkel puntje na was de inspecteur zeer tevreden en hij had geen enkel bezwaar tegen het gebruik van de zaal.
Groot was de teleurstelling en verbijstering toen kort voor de grote dag via wethouder 5chipperus de mededeling kwam dat van een opening geen sprake kon zijn. Er was zonder vergunning 'verbouwd' en de brandbeveiliging was onvoldoende. Met directe ingang werd "Rapidity" een speelverbod opgelegd. Het bericht werd vervolgens schriftelijk bevestigd waarin alleen over 'brandgevaarlijk en onvoldoende beveiligd' gesproken werd. Over het ontbreken van een bouwvergunning werd met geen woord gerept.

Ondanks deze domper werd besloten de jubileumviering toch door te laten gaan en werd de receptie verplaatst naar "Promenade". Veel genodigden en 'officials' waren gekomen waaronder toch ook de burgemeester en wethouder. Veel sprekers haakten in op de ontstane problemen en oefenden druk, uit op de stadsbestuurders. Het aanbod van de burgemeester Loch een kijkje in de zaal te nemen werd dan ook als een eerste handreiking gezien. Men was vol bewondering voor wat er door de leden van "Rapidity" gepresteerd was en men vond het onbegrijpelijk dat hiervan geen gebruik gemaakt mocht worden. Na afloop van de receptie nodigde de burgemeester het bestuur uit om op korte termijn een nader gesprek met hem te hebben. In dit gesprek werden de problemen nagenoeg opgelost. Er dienden nog wat aanvullende voorzieningen aangebracht te worden, o.a. een brandtrap; toen dit gerealiseerd was werd de zaal medio januari voor gebruik vrijgegeven. Tot grote opluchting van iedereen.

Na de heringebruikneming draaide het clubleven weer op volle toeren en werd iedere avond maar ook op dit weekend een druk gebruik van de zaal gemaakt. Het werd ook de periode van nieuwe leden zowel competitiespelers als 'de recreanten' die 'zo maar voor de gezelligheid' een balletje kwamen slaan en een pilsje drinken. En daar waren ook wel 'stamgasten van beneden' bij.
Het enige wat nog steeds gedaan moest worden en waar al vanaf het eerste begin over gesproken was, was de positie van "Rapidity" met betrekking tot het clubhuis op schrift veilig te stellen. Alles was vooralsnog op goed vertrouwen en mondelinge afspraken gedaan en was de club geen eigenaar. Ondanks dat meerdere malen een conceptovereenkomst gemaakt werd is het nooit tot een ondertekening gekomen. Blok bleef de zaak voor zich uit schuiven; van uitstel kwam afstel. En het gevoel van moedeloosheid ging geleidelijk over in wantrouwen.
Gaandeweg traden ook irritaties op, ontstonden onenigheidjes die de onderlinge verhouding geen goed deden. En ook financiële kwesties kwamen om de hoek kijken en werden er eisen gesteld.

De bom barstte eind oktober '71 tijdens het zoveelste gesprek van voorzitter Joop Zuiderwijk en Gerrit Eveleens (in 1970 lid geworden en sinds enige maanden penningmeester) met Finus Blok. De eisen die toen gesteld werden, met voorbijgaan aan alle voordien gemaakte afspraken, waren voor de club onaanvaardbaar. De breuk was compleet en de club diende naar een ander onderkomen uit te zien. Om tijd te winnen werd nog tot eind maart een huurovereenkomst gesloten; daarna zou "Rapidity" vertrekken. Een illusie was in rook opgegaan. Maar gelijkertijd brak een nieuw hoofdstuk aan in de geschiedenis van "Rapidity"; ditmaal van een echt 'eigen' clubhuis.
 
"Als de nood het hoogst is, is de redding nabij" In de loop van het jaar had in het "Dagblad Kennemerland" een artikel gestaan over een leegstaand gebouwtje dat ergens in Beverwijk stond te verpauperen. En dit artikel herinnerde Geesje Zuiderwijk zich op de avond toen de situatie aan "de Meer," tot uitbarsting was gekomen en haar echtvriend, behoorlijk aangeslagen, tegen middernacht thuis was gekomen. Een speurtocht volgde en in het holst van de nacht werd het object gevonden. Het stond aan de Eenhoornlaan vlak bij de "Ceta Bever" fabriek. Bij daglicht werd pas goed zichtbaar wat voor enorme vernielingen er aangericht waren; deuren en ramen waren verdwenen; het portaal was met planken dichtgemaakt. Ook binnen was het een puinhoop. Elektrische leidingen waren los gerukt en het lag er vol met rotzooi. Het krantenartikel had beslist niet te veel gezegd.

Bij informatie bleek het gebouwtje een voormalig noodkerkje van de Hervormde Gemeente te zijn en te koop te staan. Makelaar Jaapies was de man die dit in handen had. "Rapidity" bleek voor hem geen onbekende te zijn en het idee dat het gebouwtje weer een bestemming, zou krijgen stond hem wel aan. In eerste instantie zou het gebouwtje daar wel weg moeten doch daar zou wel over te praten zijn. Op advies van de heer Jaapies werden alvast de openingen waar de ramen gezeten hadden met door de firma Schram beschikbaargestelde platen dichtgespijkerd om verdere vernielingen en eventuele brandstichting te voorkomen.
Na nog geen week kwam laat na middernacht bij de voorzitter het verwachte telefoontje van de heer Jaapies met het verheugende bericht dat de zaak in orde was. "Rapidity" kon het gebouwtje kopen (tegen slopersprijs) en het mocht ter plaatse blijven staan. Het kerkbestuur, waarvan Wethouder Schipperus de voorzitter bleek te zijn! (een toevallige doch gelukkige samenloop) was eveneens ingenomen dat het gebouwtje weer een sociale functie ging krijgen en dat "Rapidity" hiermede uit de problemen was.

Besloten werd om een en ander voorlopig geheim te houden om onze positie aan de Meerstraat niet nog meer te bemoeilijken. We moesten het daar immers toch nog enige maanden zien uit te zingen om dan ondertussen met een klein aantal ingewijden aan de slag te gaan. Allereerst werd het binnenwerk aangepakt waar al heel wat tijd in ging zitten. In februari werd in overleg met de heer Schipperus besloten de ontwikkelingen aan de Eenhoornlaan in de publiciteit te brengen. Allereerst werd Mevr.Slok (die optrad als zaakwaarnemer van haar man) geïnformeerd waarna een conferentie werd belegd met de plaatselijke pers. Aan de bewoners van de Eenhoornlaan werd een kennismakingsbrief gestuurd. De reacties hierop waren zeer positief. De herstelwerkzaamheden binnenshuis (het buitenwerk zou later gedaan werden) maakten het mogelijk volgens plan op 8 april te verhuizen en werden de tafels, die de avond daarvoor al door 'hulpjes' van Mevr.Blok naar beneden gebracht waren, naar het nieuwe clubhuis overgebracht. Ook de wasbakken werden meegenomen. De T.L.-balken werden enige dagen later opgehaald.

Met behulp van een in de haast aangelegde noodverlichting werd 's-middags de laatste wedstrijd van de landelijke jeugdcompetitie in het nieuwe home van de club gespeeld.
Het was zaterdag, 8 april 1972. Aan een enerverende periode "de Meer" was een definitief einde gekomen. In april werd van de Herv.Gemeente een schriftelijke bevestiging ontvangen dat "Rapidity" per 1 januari 1972 eigenaar was geworden van het gebouw voormalig "Irenekapel". Voor de onder- en aanliggende grond moest nog een oplossing gevonden worden. Ter inwijding van het nieuwe home werd eind april een gezellige contactavond gehouden. Met muziek, dans, drank en wat 'dies meer zij' werden de spanningen en inspanningen van de laatste tijd weggespoeld.

Ondertussen gingen de werkzaamheden aan het clubhuis gestaag door. Er werd hard gewerkt om ook de buitenkant een knap aanzien te geven. Het gehele gebouw werd opgeschilderd; het naastliggende stuk grond geëgaliseerd en van een afrastering voorzien. In het najaar werden hier een vijftiental boompies geplant welke echter door de vernielzucht van de omwonende jeugd slechts een kort leven beschoren waren. Ook het houten hekwerk werd al gauw een prooi. Binnen kwam een eenvoudige bar met daarboven een verlaagd latten plafond. Op de vloer van de zitruimte werd linoleum gelegd. Hoewel de laatste loodjes zwaar wogen werd op tijd 'de finish gehaald'. Deze lag op 28 oktober, op welke datum het nieuwe clubhuis officieel in gebruik genomen werd. De openingshandeling werd verricht door Wethouder Camfferman tijdens een druk bezochte receptie. Ook de overburen kwamen ons geluk wensen en boden een fraai bloemstuk aan. En 's-avonds was het feest. Tijdens deze avond werd Theo Schuijt benoemd tot Erelid.

De kwestie van de grond liet nog enige jaren op zich wachten. Vooral met het oog op een eventuele uitbreiding was het in eigendom krijgen van deze grond van groot belang.
Donderdag 29 april 1976 was het dan zover en ondertekenden Joop Zuiderwijk, Gerrit Eveleens en Nico Snel als dagelijks bestuur en makelaar H.Jaapies als gevolmachtigde van de Ned. Hervormde Gemeente ten huize van notaris Bruijning de notariële acte waardoor "Rapidity" nu ook wettelijk eigenaar werd van het clubhuis en de daarbij behorende grond.
Na zo'n vier jaar had dan eindelijk deze zaak zijn beslag gekregen en kon een deel van het "Dossier Clubhuis" in het archief opgeborgen worden. Na alle commoties en emoties van de laatste zes en een half jaar kon voorzitter Joop een zucht van verlichting slaken. Het beoogde doel 'een eigen home' was bereikt. De club ging mooie jaren tegemoet.

Het zouden er uiteindelijk ruim achttien worden. De volgende fase werd een uitbreiding van de speelzaal doch zover is het nooit gekomen alle pogingen daartoe ten spijt. Het enige wat bereikt werd was een aanbouw van een douche-gelegenheid wat in 1974 gerealiseerd werd. Na circa vijf jaren van overleg en gesprekken met wethouders en hoofden van dienst; het schrijven van een veelvoud aan brieven over de zo gewenste uitbreiding, kwam eigenlijk medio 1978 een schriftelijk antwoord van het College 8&W waarin medegedeeld werd dat men 'in principe bereid was medewerking te verlenen aan de uitbreidingsplannen voor zover er geen overwegende bezwaren waren op grond van het bestemmingsplan'. Bij iedereen was bekend dat dit bestemmingsplan 'openbaar groen' inhield. Naar aanleiding van deze ogenschijnlijk hoop gevende brief werd besloten een officiële bouwvergunning aan te vragen.

In het najaar van 1979 volgde de ontnuchtering en werd afwijzend op de aanvraag beschikt. Zes jaar had het College nodig gehad om een rechtstreeks antwoord te geven op de al toen gestelde vraag hoe groot onze kansen waren om in de toekomst het clubhuis uit te mogen breiden. Zes kostbare jaren waren verloren gegaan zonder een stap verder te komen. Het bestemmingsplan, en bezwaren van de omgeving waren de voornaamste redenen van deze afwijzing. En dat terwijl een jaar daarvoor door de gemeente de uitbreiding op de prioriteiten lijst was geplaatst en een aanzienlijk bedrag op de gemeentebegroting hiervoor was gereserveerd. Het viel niet met elkaar te rijmen.

Nu uitbreiding ter plaatse definitief van de baan was werd nog geruime tijd naar andere oplossingen gezocht waarbij aan vrijkomende scholen en ook aan nieuwbouw gedacht werd. Maar ook dit draaide, ondanks weer de nodige toezeggingen van gemeente zijde, op niets uit. Vrijkomende scholen resp. gymzalen werden gesloopt of 'commercieel verkocht', en grond voor nieuwbouw was niet beschikbaar. Ook tijdens de receptie bij het veertig jarig bestaan in 1980, kon de toenmalige wethouder van Sportzaken ‘helaas geen toezeggingen tot een oplossing doen'. En daar bleef het dan ook bij.

Op de jaarvergadering van december 1985 droeg Joop Zuiderwijk de voorzittershamer, die hij inmiddels zestien jaar gehanteerd had, over aan Nico van Breemen (sinds nov. 1979 penningmeester) en werd Paul de Goed de nieuwe penningmeester. Dit vernieuwde bestuur vatte na enige tijd toch weer de draad op en vanaf dat moment werd ook Nico een regelmatige gast bij gezaghebbende personen op het Stadskantoor. Maar voorlopig ook tevergeefs. Wel werd regelmatig gevraagd of Rapidity bereid was ergens anders heen te gaan, maar met concrete voorstellen en aanbiedingen kwam men niet. Een uitzondering hierop was het aanbod van de in zeer slechte staat verkerende en ongunstig gelegen gymzaal aan het Harmonielaantie maar daar trapte het bestuur niet in. Ook werd de Mavo aan de Plantage als een mogelijkheid geopperd maar een kostenplaatje was niet te geven. Een gesprek met de (toenmalige) wethouder van sportzaken en een ambtenaar van financiën speciaal voor dit Joel gearrangeerd werd een verknoeide avond daar de 'financiële man' niet op kwam dagen; waarom niet wist ook de wethouder niet. Later werd een zo hoog bedrag als huur genoemd dat het eigenlijk niet als serieus beschouwd kon worden. Een ander leeg gekomen lokaal werd voor goed geld verkocht en ook dit ging dus ook aan de neus van "Rapidity" voorbij. Een ding was zeker: bij een eventuele verhuizing naar elders zou met minder dan nu geen genoegen genomen worden. Uitgangspunt bleef: een eigen home en gunstig gelegen.

In de loop van '89 besloot men het over een andere boeg te gooien. De "Ceta Bever" fabriek, tegenover het clubhuis, was al enige jaren gesloten en zou binnen afzienbare tijd gesloopt worden om plaats te maken voor woningbouw. Naar het College B&W werd een brief gezonden met een lijst van vragen en onder meer de vraag wat er met "Rapidity" zou gaan gebeuren bij het verdwijnen van "Ceta Bever". 'Geestelijk brein' van deze brief was Taco van Waadenoijen (Nico's teamgenoot), die als gewezen ambtenaar wel wist hoe men dergelijke raken aan moest pakken. In het verdere verloop van de ontwikkelingen heeft hij dan ook een grote en belangrijke rol gespeeld. Zoals gewoonlijk liet het antwoord lang op zich wachten maar na diverse 'aanmaningen' kwam het dan toch. De gemeente was niet van plan tot onteigening over te gaan (waar een ambtenaar op gezinspeeld had) en men sloot zelfs de mogelijkheid van uitbreiding ter plaatse niet uit. We werden dus voor nu en voor de toekomst ter plaatse 'gedoogd'. Het klonk weer veelbelovend; de deur stond weer op een kier.

Inmiddels werden de plannen voor woningbouw op het Ceta Bever complex ontwikkeld middels een voorbereidingsbesluit waar echter de grond van "Rapidity" niet in viel. Maar dit stuk grond viel nog steeds wel onder het (in 1962) gemaakte bestemmingsplan 'openbaar groen,' waarop ook de eerdere uitbreidingsplannen op stuk gelopen waren, en zou dan nu dienstbaar gemaakt moeten worden aan de Ceta Bever woningen. Een tegenstrijdigheid waarmede het duo Nico/Taco naar de diverse fractievoorzitters stapte om via de Raad het College onder druk te zetten nu voor "Rapidity'' een oplossing te vinden. Enige avonden werden hieraan gespendeerd en dit bleken geen verloren avonden te zijn. De meeste fracties spraken zich uit voor uitbreiding van het clubhuis ter plaatse mede omdat "Rapidity" dit zelf zou kunnen financieren wat voor de gemeente wel zo aantrekkelijk was. Het wegvallen van een stukje 'openbaar groen' was zo gering dat dit te verwaarlozen was. De eerste vier bezochte partijen, CDA, D'66, Gemeentebelangen en VVD (deze had zich al eerder voor Rapidity sterk gemaakt) leverden al dertien van de vijfentwintig zetels op. De fractievoorzitter van de PVDA was duidelijk tegen uitbreiding ter plaatse daar dit ten koste van de woningbouw zou gaan. "Rapidity" moest met hulp van de gemeente toch maar naar een andere locatie uitzien, was zijn mening. Groen Links, kon vooralsnog geen mening geven. Deze standpunten werden aan de pers verteld die een en ander enige dagen voor de verkiezingen publiceerde.

De activiteiten van de voorzitter en Taco weren niet onopgemerkt gebleven op het stadskantoor en een dag voor de raadsverkiezingen in maart verzocht de wethouder van sportzaken om een spoedgesprek. In dit gesprek ontvouwde de wethouder de plannen rond een herverkaveling van sportvelden waar de gemeente mee bezig was, en dat er een raadsvoorstel zou komen waarin voor Rapidity binnen deze plannen een oplossing werd bepleit. Dit voorstel zou op de raadsvergadering van 12 april '90 behandeld worden. Naar aanleiding van dit gesprek met de wethouder werden waaraan een ander loketje zou moeten voldoen en een bezwaarschrift op het 'Ceta Bever' plan. Naar de Raad werd een brief gezonden met een opsomming van de feiten en een pleidooi voor uitbreiding van het clubhuis.
Maar tijdens een commissievergadering eind maart, waarbij ook de voorzitter van de Sportraad een uitbreiding ter plaatse de beste oplossing vond, gaf de wethouder aan dat dit niet meer mogelijk was en dat de gemeente er heel wat (geld) voor over had voor Rapidity een andere locatie te vinden. In deze vergadering bleek ook dat de twee hockeyverenigingen niet tot overeenstemming konden komen over een eventuele fusie, een van de uitgangspunten van het 'herverkavelingsplan'. En hierdoor zou ook het raadsvoorstel niet op de raadsvergadering van april behandeld kunnen worden. En dit betekende weer vertraging voor de zaak van "Rapidity". Twee dagen voor de vergadering werd dit door de gemeente ook telefonisch aan onze voorzitter verteld met het verzoek de 'ludieke actie' die daarbij gepland was niet door te laten gaan. Het ingediende bezwaarschrift tegen het 'Ceta Bever' plan zou echter wel aan de orde komen waarop besloten werd de gemaakte 'actieplannen' gewoon door te laten gaan.

De opkomst van de "Rapidity" leden bij de raadsvergadering was overweldigend; de publieke tribune zat stampvol met jeugd- en senioren leden, in clubshirtjes en uitgerust met spandoeken: “Geef ons eindelijk de ruimte" en "50 jaar woningnood" waren enige kreten die het College en de Raad werden voorgehouden. Het agenda punt: "Goedkeuring voorbereidingsplan Ceta Bever” werd een meer dan twee uur durende discussie over de clubhuis perikelen van "Rapidity". Met uitzondering van de PVDA bepleitten alle overige politieke partijen (ook Groen Links was inmiddels 'om gegaan') een uitbreiding ter plaatse. Wethouder van Delft (PVDA-Ruimtelijke ordening) wenste geen krimp te geven en hield vast aan het Ceta Bever-plan, waarvoor een aantal zaken al op de rail stonden in waarbij "Rapidity" van Kin huidige plaats moest verdwijnen. Ondanks pogingen van de PVDA-fractie het getij te keren bleef men achter hun standpunt staan en c1reigde het 'Ceta Bever' plan weggestemd te worden. Op voorstel van de VVD werd de vergadering geschorst voor fractieberaad en om de wethouder de gelegenheid te geven een uitweg te zoeken. In die tijd werd koffie gedronken en gebak aangeboden, met meesterschap door 'clubbakker' Han Tervoort gebakken. Nico en Taco werden bij de wethouder geroepen en in de wandelgangen werd druk 'gelobbyd'. Na ruim anderhalf uur werd de zitting heropend en vroeg de Wethouder het woord. Zij stelde de Raad voor binnen een maand met een voorstel te komen voor een vestiging van Rapidity elders. Dit zou een voorstel zijn wat volledig de goedkeuring van "Rapidity' zou hebben, werd door haar nog eens extra benadrukt, en zij nodigde gelijktijdig het bestuur van "Rapidity" uit op korte termijn een afspraak met haar te maken. "En als u dit met een maand niet waar kunt maken" was nog een laatste poging. "Dan stuurt u mij maar weg" was het kordate antwoord. En hiermee ging de Raad akkoord.

Op 25 april vond het gesprek met de wethouder plaats waar de vraag werd voorgelegd of de gymnastiekzaal aan het Kuenenplein (al enige jaren buiten gebruik) voor "Rapidity" acceptabel en exploitabel was. Deze zaal was ook door ons al eens eerder als een mogelijk alternatief bij de gemeente geopperd met welke suggestie toen niets gedaan werd. Het gebouw vertoonde wel enige aanzienlijke gebreken die verholpen moesten warden en wat wel het nodige geld zou gaan kosten. Maar ook hiervoor werd met de wethouder tot overeenstemming gekomen.
De leden werden op een extra ledenvergadering van de gang van zaken op de hoogte gebracht en het bestuur tot verder handelen gemachtigd. Hierop werd het aanbod "Kuenenplein" aanvaard.

Op 5 juli vond de overdracht plaats op het kantoor van notaris van Noordwijk in Haarlem en ondertekenden Paul de Goed (penningmeester) en Taco v. Waadenoyen (als gemachtigde van voorzitter Nico van Breemen die met vakantie was) de eigendomsakte. Na de vakantieperiode werd gedurende enige maanden met man en macht gewerkt aan de 'face lift' van het nieuwe clubhuis. Diverse werkzaamheden zoals verwarming, muur- en vloerreparatie en een verlaagd plafond werden uitbesteed; andere zaken werden met groot enthousiasme door de leden zelf uitgevoerd. De energie die Ferry van Roon als bestuurslid 'algemene zaken' met zijn medewerkers in deze operatie gestoken heeft was gigantisch. Eerder dan verwacht vond de verhuizing van Eenhoornlaan naar Kuenenplein plaats. Dinsdag 18 september werd de laatste bal in het al gedeeltelijk ontmantelde oude clubhuis geslagen. De dag daarop werden de tafels overgebracht en nog datgene weggesloopt, o.a. de vloer, wat bruikbaar was voor het nieuwe home. Aan een mooi verblijf in een klein maar gezellig clubhuis was een einde gekomen.

Op maandag 24 september viel het clubhuis Eenhoornlaan onder slopershamer, bestemming: openbaar groen. Gelijk achttien jaar daarvoor stonden Geesje en Joop er bij. En Joop pinkte een traan weg. Vijftig jaar "Rapidity" zijn nu afgesloten; een nieuw tijdperk breekt aan in een schitterend nieuw clubhuis dat na jarenlange strijd verworven is. Een clubhuis een vereniging als "Rapidity waardig.

Tot zover de geschiedenis van onze vereniging.